FAQ
CZĘSTE PYTANIA

DOCHODZENIE ODSZKODOWAŃ

Czy działacie w całej Polsce ?

Tak, sprawy o odszkodowania prowadzimy na terenie całego kraju.

W jaki sposób zawrzeć umowę na dochodzenie odszkodowania ?

Umowę można podpisać w siedzibie naszej kancelarii lub korespondencyjnie. Gotowa umowa jest wysyłana pocztą elektroniczną lub tradycyjną. Zgodnie z obowiązującymi przepisami masz 10 dni na rozwiązanie umowy zawartej poza siedzibą firmy.

Ile zapłacę za wygraną sprawę ?

Nasza kancelaria pobiera jedynie wynagrodzenie prowizyjne, które jest płatne tylko w przypadku uzyskania odszkodowania. Wysokość prowizji wynosi 15-25% od kwoty uzyskanych świadczeń.

Jak długo trwa sprawa w sądzie ?

W zależności od rodzaju sprawy i liczby rozpraw, postępowanie w sądzie, może trwać od kilku miesięcy do nawet kilku lat. Niestety jest to niezależne od naszej kancelarii i nie mamy wpływu na czas zakończenia sprawy.

Czy działacie w całej Polsce ?

Tak, sprawy o odszkodowania prowadzimy na terenie całego kraju.

Jak mogę zlecić prowadzenie sprawy o odszkodowanie ?

Po wypadku masz problemy? Zadzwoń, napisz, pomożemy! Skontaktuj się z nami, zadzwoń, wyślij maila lub skorzystaj z formularza na stronie. Dochodzenie odszkodowań to nasza specjalność.

W jaki sposób zawrzeć umowę na dochodzenie odszkodowania ?

Umowę można podpisać w siedzibie naszej kancelarii lub korespondencyjnie. Gotowa umowa jest wysyłana pocztą elektroniczną lub tradycyjną. Zgodnie z obowiązującymi przepisami masz 10 dni na rozwiązanie umowy zawartej poza siedzibą firmy.

ODSZKODOWANIA
PO WYPADKU DROGOWYM

Funkcja zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę jest podstawowym świadczeniem związanym z realizacją obowiązków odszkodowawczych tytułem szkody na osobie wynikających z odpowiedzialności cywilnej posiadacz pojazdu za szkodę powstałą w następstwie wypadku drogowego.

Podstawa prawna zadośćuczynienia wynika z art. 445 § 1 k.c. w związku z art. 444 § 1 k.c. stanowiąc, iż osobie poszkodowanej, która w wyniku wyrządzonej jej szkody doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia sąd może przyznać odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Wskazując zasadnicze cechy funkcji zadośćuczynienia, należy stwierdzić, że jest świadczeniem:

  • jednorazowym – uwzględniającym wszystkie elementy krzywdy łącznie z tymi, które mogą ujawnić się w przyszłości, a gdy nie można było ich przewidzieć, istnieje możliwość ubiegania się odpowiedniej sumy w razie ujawnienia się nowej krzywdy,
  • pieniężnym – wyrażonym w środkach pieniężnych,
  • mającym złagodzić cierpienia fizyczne i psychiczne poszkodowanego, zadośćuczynienie ma wyrównać uszczerbek o charakterze niematerialnym związanym z doznaną krzywdą, która przejawia się rozmiarem kalectwa, oszpecenia, ograniczeniami ruchowymi, ograniczeniami w możliwości wykonywania czynności życia codziennego, długotrwałością cierpień, leczenia, rehabilitacji, poczuciem bezradności życiowej, ograniczeniem widoków i możliwości poszkodowanego w przyszłości np. niemożność aktywnego korzystania z życia i rozrywki, wykonywania wyuczonego zawodu, uprawiania sportu,
  • osobistym tzn. należny się poszkodowanemu, z wyjątkiem śmierci poszkodowanego, wtedy prawo do zadośćuczynienia przechodzi na spadkobierców poszkodowanego, pod warunkiem gdy powództwo zastało wytoczone jeszcze za życia przez samego poszkodowanego,
  • fakultatywnym, czyli uznaniowym – sąd orzekając wysokość zadośćuczynienia ma niejako dowolność w zakresie kwoty, aczkolwiek musi być zgodna z aktualnym orzecznictwem.

Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia brane są pod uwagę: nasilenie i długość cierpień, trwałość następstw zdarzenia, długotrwałość choroby oraz czas leczenia i liczba przebytych operacji, rozmiar oraz uciążliwość kalectwa, konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w życiu prywatnym i zawodowym, doznane cierpienia fizyczne oraz psychiczne, utrata możliwości wykonywania pracy zawodowej, korzystania z rozrywek, sytuacja życiowa ofiary wypadku przed jego zaistnieniem oraz po jego zaistnieniu, wiek poszkodowanego, wyłączenie poszkodowanego z normalnego życia (np. trudności w samodzielnym poruszaniu się lub opuszczaniu mieszkania), utrata przez ucznia roku szkolnego w związku z chorobą będącą następstwem wypadku.

Więcej na temat wysokości zadośćuczynienia znajdziesz w artykule – „Zadośćuczynienie po wypadku drogowym”.

Poszkodowany na prawo ubiegać się o zwrot kosztów leczenia m.in. wizyt w placówkach służby zdrowia również w prywatnych klinikach specjalistycznych, zabiegów rehabilitacyjnych mających na celu przywrócenie sprawności i zmniejszenie dolegliwości powypadkowych, koszt protez oraz zakupu sprzętu ortopedycznego i rehabilitacyjnego, dojazdy na wizyty lekarskie, konsultacje i zbiegi rehabilitacyjne, konieczną opiekę nad poszkodowanym przez osoby trzecie w okresie leczenia i rehabilitacji.

Podstawa prawna to art. 444 par. 1 kodeksu cywilnego „w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu”.

Najczęściej są to potrzeby związane leczeniem, rehabilitacją, zakupem leków oraz opieką. Tego typu potrzeby oznaczają dla Poszkodowanego zwiększone koszty, do których pokrycia zobowiązany jest sprawca szkody i tym samym jego ubezpieczyciel w zakresie OC.

Wymiar renty określa się na podstawie ustalonego stałego zakresu potrzeb oraz wiedzy o kosztach leczenia, opieki i zabiegów rehabilitacyjnych.

Renta na zwiększone potrzeby może przybrać charakter czasowy lub stały, w zależności od określenia czasu występowania zwiększonych potrzeb u osoby Poszkodowanej.

Zgodnie z art. 444 par 2 kodeksu cywilnego „jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty”.

Utrata zdolności do pracy może mieć charakter zarówno częściowy lub stały. W wypadku stałej utraty zdolności do pracy Poszkodowany ma prawo żądać pokrycia całej straty w postaci utraconego zarobku.

W przypadku częściowej utraty zdolności do pracy Poszkodowany może żądać przyznania renty uzupełniającej w takim stopniu w jakim utracił zdolność do jej wykonywania.

ODSZKODOWANIE
PO ŚMIERCI BLISKIEGO

Jest to świadczenie pieniężne mające na celu zadośćuczynić za ból i cierpienia psychiczne po śmierci osoby bliskiej. Celem tego świadczenia jest rekompensata doznanej krzywdy i złagodzenie cierpienia psychicznego spowodowanego śmiercią osoby najbliższej.

Zasadność tego roszczenia znajduje odzwierciedlenie w art. 446 par 4 kodeksu cywilnego „Sąd może także przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę”.

O zadośćuczynienie za śmierć mogą ubiegać się najbliżsi członkowie rodzimy zmarłego, w szczególności dzieci, współmałżonek, rodzice, dziadkowie czy wnukowie. 

Niezależnie od zasiłku pogrzebowego otrzymanego z ZUS z ubezpieczenia oc należny jest zwrot kosztów pochówku, nawet w przypadku braku faktur można uzyskać zwrot poniesionych kosztów. Świadczenie należne jest osobie która poniosła koszty pochówku.

Podstawa prawna to:

  1. art. 446 par. 1 kodeksu cywilnego „Jeżeli wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia nastąpiła śmierć poszkodowanego, zobowiązany do naprawienia szkody powinien zwrócić koszty leczenia i pogrzebu temu, kto je poniósł”.
  2. Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15.05.2009r. w sprawie IIICZP 140/08 podjęta na wniosek  Rzecznika Ubezpieczonych, z której wynika że: zasiłek pogrzebowy przewidziany w art. 77 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie podlega uwzględnieniu przy ustalaniu odszkodowania dochodzonego na podstawie art. 446 par. 1 kodeksu cywilnego.

Jest to świadczenie pieniężne należne za pogorszenie sytuacji życiowej po śmierci osoby bliskiej. Wynika z art. 446 § 3, który stanowi: Sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego stosowne odszkodowanie, jeżeli wskutek jego śmierci nastąpiło znaczne pogorszenie ich sytuacji życiowej.

Stosowne odszkodowanie jest świadczeniem przysługującym najbliższym członkom rodziny i ma za zadanie zniwelować negatywne – ekonomiczne skutki śmierci. Odszkodowanie to obejmuje szeroko rozumiane szkody majątkowe, często niewymierne, w związku ze znacznym pogorszeniem sytuacji życiowej. 

Przy ustaleniu wysokości stosownego odszkodowania należy wziąć pod uwagę różnicę pomiędzy stanem, w jakim znaleźli się członkowie rodziny zmarłego po jego śmierci, a ich przewidywanym stanem materialnym, gdyby zmarły żył.

Ponadto musi ono wyrażać taką kwotę, która jest odczuwalna jako realne, adekwatne przysporzenie zarówno przez uprawnionego, jak i z obiektywnego punktu widzenia uwzględniającego ocenę większości rozsądnie myślących ludzi.

Stosowne odszkodowanie przysługuje najbliższym członkom rodziny  – przede wszystkim małżonkowi i dzieciom.  Jednak nic nie stoi na przeszkodzie, aby o tego typu odszkodowanie wystąpili rodzice, dziadkowie, konkubent, rodzeństwo pod warunkiem, że wykażą iż na skutek śmierci nastąpiło znaczne pogorszenie ich sytuacji życiowej.

Powyższe wynika z faktu, że brak jest w polskim prawie definicji członka rodziny, dlatego należy posiłkować się chociażby wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 13.04.2005r. – sygn. akt IV CK 648/04, z którego wynika że pojęcie najbliższy członek rodziny należy rozumieć szeroko i można użyć następujących kryteriów: pokrewieństwo, małżeństwo, przysposobienie, powinowactwo, rodzina zastępcza i pozostawanie we wspólnym gospodarstwie domowym.

 

Zgodnie z treścią art. 446 par 2 kodeksu cywilnego „Osoba, względem której ciążył na zmarłym ustawowy obowiązek alimentacyjny, może żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody renty obliczonej stosownie do potrzeb poszkodowanego oraz do możliwości zarobkowych i majątkowych zmarłego przez czas prawdopodobnego trwania obowiązku alimentacyjnego. Takiej samej renty mogą żądać inne osoby bliskie, którym zmarły dobrowolnie i stale dostarczał środków utrzymania, jeżeli z okoliczności wynika, że wymagają tego zasady współżycia społecznego”.

W przypadku śmierci o alimentację mogą się zwrócić do sprawcy szkody osoby, którym zmarły dostarczał środków na utrzymanie. Są to przede wszystkim dzieci czy wychowankowie zmarłego a w niektórych przypadkach małżonek lub konkubent. Więcej na ten temat znajdziesz w naszym artykule „Renta po śmierci osoby bliskiej”.