Zadośćuczynienie po wypadku drogowym

Zadośćuczynienie po wypadku drogowym, jako świadczenie należne osobie poszkodowanej wskutek wypadku drogowego (lub innego zdarzenia) uregulowane jest w art. 445 § 1 kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem, w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia poszkodowanemu należy się odpowiednia suma pieniężna tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Zadośćuczynienie po wypadku drogowym ma na celu wynagrodzić doznane cierpienia fizyczne i psychiczne związane z doznanymi obrażeniami ciała. Ponadto, zadośćuczynienie stanowi swoiste odszkodowanie za utratę radości z życia. Niestety, wspomniany wyżej przepis kodeksu cywilnego nie zawiera określenia, jaka to kwota jest odpowiednia. Ustalenia te, zależą od szeregu czynników związanych z osobą poszkodowaną. Każda sprawa jest rozpatrywana indywidualnie i w przypadku takich samych obrażeń ciała, spotyka się różnice w otrzymywanych lub zasądzanych przez sąd kwotach.

Zadośćuczynienie po wypadku drogowym nie może być symboliczne.

Jak wynika z bardzo dużej liczby orzeczeń sądowych, kwota zadośćuczynienia po wypadku drogowym nie może być symboliczne. Oczywiście należy się liczyć z tym, że dla jednej osoby (np. bardzo dużo zarabiająca osoba, która ma złamaną rękę) kwota symboliczną może być np. 10.000 zł. , natomiast dla innego Poszkodowanego, za te same obrażenia, taka kwota będzie już znacząca. Ponadto, wysokość zadośćuczynienia ma związek z okresem leczenia oraz zakresem doznanych obrażeń ciała. Osoba, która w wyniku doznanych obrażeń jest niezdolna do samodzielnego poruszania, otrzyma zdecydowanie wyższe zadośćuczynienie niż poszkodowany, który nawet długim procesie leczenia jest w pełni zdolny do wykonywania pracy zawodowej (pomimo ustalonego uszczerbku na zdrowiu).

Zadośćuczynienie jest świadczeniem jednorazowym.

Zadośćuczynienie jest świadczeniem jednorazowym, co oznacza, że nie może być wypłacane w formie świadczeń płatnych ratalnie lub okresowo. Czasami mogą wystąpić sytuacje, gdy zadośćuczynienie wypłacone jest w kilku ratach np. jako zaliczka lub bezsporna część odszkodowania, a następnie jako właściwe zadośćuczynienie.

Jak już wyżej wspomniano, przepisy kodeksu cywilnego nie definiują i nie precyzują wprost jednolitej metody ustalania wartości zadośćuczynienia po wypadku drogowym. W większości wypadków, przy ustalaniu przez sąd (bądź też zakłady ubezpieczeń) brane są pod uwagę następujące czynniki mające wpływ na wysokość świadczenia, które to wynikają orzecznictwa sądowego:

  • nasilenie i długość cierpień,
  • trwałość następstw zdarzenia,
  • długotrwałość choroby oraz czas leczenia i liczba przebytych operacji,
  • rozmiar oraz uciążliwość kalectwa,
  • konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w życiu prywatnym i zawodowym,
  • doznane cierpienia fizyczne oraz psychiczne,
  • utrata możliwości wykonywania pracy zawodowej, korzystania z rozrywek,
  • sytuacja życiowa ofiary wypadku przed jego zaistnieniem oraz po jego zaistnieniu,
  • wiek poszkodowanego,
  • wyłączenie poszkodowanego z normalnego życia (np. trudności w samodzielnym poruszaniu się lub opuszczaniu mieszkania),
  • utrata przez ucznia roku szkolnego w związku z chorobą będącą następstwem wypadku.

Sprawy dochodzenia roszczeń związanych ze szkodą na osobie są w większości dość trudne (do zdefiniowania i udokumentowania) oraz wymagają dużej wiedzy. Dlatego też zachęcamy gorąco do kontaktu z nami. Dzięki naszemu doświadczeniu i wiedzy, uzyskasz dużo wyższe zadośćuczynienie. Zwracamy uwagę, że samodzielna próba załatwienia tego typu sprawy może zakończyć się uzyskaniem świadczenia niewspółmiernie niskiego do poniesionej szkody. Ubezpieczyciele bardzo często w trakcie procesu likwidacji starają się zakończyć sprawę proponując podpisanie ugody. Niestety podpisanie takiego dokumentu w większości przypadków definitywnie zamyka sprawę i dalsze dochodzenie wyższych roszczeń okazuje się niemożliwe. Sugerujemy w takim przypadku przed ewentualnym podpisaniem skonsultować się z nami w celu sprawdzenia prawidłowości jej warunków, a zwłaszcza proponowanej kwoty zadośćuczynienia.

Zobacz podobne artykuły dotyczące świadczeń po wypadku drogowym:

Możliwość zmniejszenia zadośćuczynienia po wypadku drogowym.

Zadośćuczynienie jako świadczenie płatne przez zobowiązanego do naprawienia szkody (zakład ubezpieczeń lub sprawca szkody) podlega przepisom ustalonym przez kodeks cywilny. Może w uzasadnionych przypadkach zostać obniżone. Dzieje się tak, gdy poszkodowany swoim zachowaniem przyczynił się do powstania szkody. Przykładowo, gdy pieszy nagle i niespodziewanie wtargnął na jezdnię w miejscu do tego nieprzeznaczonym, a kierujący pojazdem miał ograniczoną możliwość manewru i uniknięcia spowodowania wypadku. W takim przypadku, niewątpliwe pieszy w określonym stopniu przyczynił się do powstania wypadku. Jaki to jest procent przyczynienia, prawo nie określa. Należy się posiłkować opiniami biegłych lub zdrowym rozsądkiem i zachowaniem, jakie jest wymagane w danej sytuacji. Ważne są okoliczności oraz stopień winy poszczególnych uczestników zdarzenia drogowego, czyli pieszy oraz kierujący.

Innym przykładem przyczynienia może być spożywanie alkoholu przez poszkodowanego pasażera pojazdu wraz z kierowcą, czy też brak zapięcia pasów bezpieczeństwa.

Przyczynienie się poszkodowanego powinno być rozpatrywane pod kątem związku przyczynowego między zachowaniem się poszkodowanego, a powstaniem szkody oraz obejmuje, zgodnie ze znaczeniem tego wyrazu, zarówno zawinione jak i niezawinione zachowanie się poszkodowanego. Jego postępowanie musi być oceniane głównie pod kątem widzenia zawinienia poszkodowanego, co wynika z faktu, że zasada winy jest zasadą naczelną przepisów odszkodowawczych. Przyczynienie może być zastosowane jedynie w szkodach likwidowanych z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Przy ubezpieczeniach dobrowolnych przyczynienia nie stosuje się na co wskazuje orzecznictwo sądowe.